Vier trappen omhoog

Het kind moest voor het stadsproject bij Mees langs.

Mees woonde in een bovenwoning.

Dat wist het kind wel.

Maar weten is iets anders dan vier trappen omhoog lopen.

De vraag op het werkblad was simpel.

Wat maakt wonen hier anders?

Het kind schreef eerst: trap.

Dat was waar.

Maar misschien niet genoeg voor juf Noor.

Beneden was een smal portiek.

Daar rook het naar regenjassen en fietsbanden.

Bij de brievenbussen zaten naamstickers scheef.

Alsof iedereen haastig was verhuisd.

Boven begon het appartement pas.

De woonkamer keek uit op een straat met bomen.

Niet veel bomen.

Maar genoeg voor het woord groenvoorziening.

Mees zei dat het hier rustig was.

Toen reed er een scooter langs.

Daarna riep iemand naar een raam.

Daarna begon ergens een boormachine.

Rumoerig, schreef het kind alvast.

"Voor Amsterdam rustig", zei Mees.

Dat klonk als een dialect van de stad.

In de keuken maakten ze samen een kaart.

Op de kaart stond: hoogbouw, galerij en buitenwijk.

Het kind woonde zelf in een eengezinswoning.

Dat was handig bij het vergelijken.

Een bovenwoning had vooral meer trap.

Op de foto van de buitenwijk stonden brede stoepen.

Op de foto van de galerij stonden deuren naast elkaar.

Veel manieren van wonen dus.

Mees schreef multicultureel bij de straat.

Daar woonden families met verschillende afkomsten.

Ook verschillende nationaliteiten.

Dat waren grote woorden.

Maar in de straat klonk het gewoon als stemmen.

Soms rook de trap naar soep.

Soms naar rijst.

Soms naar iets dat niemand kon benoemen.

Dat vond het kind eigenlijk het beste deel.

Op het balkon paste precies één stoel.

En een plant die dapper deed.

Bij vertrek keek het kind naar het werkblad.

Trap stond er nog.

Maar nu stond eronder: je woont ook met de geluiden van anderen.

Vier trappen omlaag voelde bijna als bewijs.

De stad was niet alleen gebouwen.

De stad was ook kuiten.